Dammer:

Ergens in het najaar van 1973 begon ik te dammen bij damvereniging "de Ridder" te Brunssum. Ik  was binnen de kortste keren helemaal bezeten van het spelletje en kocht snel van mijn zakgeld twee pockets:  van Leen de Rooij en van R.C. Keller. Heel snel daarna kwam het matchboek van de match Sijbrands - Andreiko, dat wij op onze damclub via de een of andere aanbieding konden krijgen. En toen ik een keer het pocketboek "Ton Sijbrands, dammer"  in mijn bezit had, was mijn oprechte belangstelling voor dit fenomeen gewekt. Sijbrands en Wiersma waren onze helden, samen met Pink Floyd en Deep Purple, samen met Johan Cruyff en Ajax. Sijbrands was, evenals Fischer bij het schaken de vleesgeworden westerse held tegen de legendarische oostblokkrakers. Andreiko was voor mij net zo'n schlemiel als bijvoorbeeld Karpov en Sijbrands was net als bijvoorbeeld Timman de representant van een nieuwe generatie frivole durfals en alleskunners in hun tak van sport.  

Ik volgde alles wat met Sijbrands te maken had, speelde al zijn partijen na, las en bestudeerde zijn analyses en mijn bewondering groeide alsmaar. Maar er bleef een smet op Sijbrands rusten : hij damde niet meer actief mee. Toen ik in 1976 ging studeren in Amsterdam vond daar het WK plaats in het gebouw van "de Volkskrant". Ik damde al enige jaren en was helemaal verslaafd; in plaats van dat ik op zoek ging naar een kamer en deelnam aan de introductieactiviteiten van de Vrije Universiteit zat ik vol bewondering te staren naar Wiersma en Sijbrands en keek ik mijn ogen uit naar de schitterende baard en krullen van Andreas Kuyken. Wiersma werd wereldkampioen en Sijbrands schreef iets in de krant dat een smet op Wiersma's overwinning wierp ....... Sijbrands was niet langer mijn held meer, maar een betweterige schlemiel, die zelf te bang was om nog te laten zien op het bord wat hij waard was. 

Harm Wiersma werd mijn nieuwe held en zijn fraaie tweestrijd aan het einde van de jaren '70 en beginjaren '80 met Anatoli Gantwarg was een genot voor ons, mede ook dankzij de scherpzinnige commentaren en analyses van Sijbrands.  

Genie?  :

04.10.07 »

Sijbrands verbetert voor de zoveelste keer zijn wereldrecord simultaan blinddammen! Op de geweldige website is d.m.v. een lifestream verbinding het gepeins en gekreun van de grootmeester te volgen. Ik kijk op diverse momenten tijdens mijn " gewone" werkdag en een heel scala met gevoelens passeert de revue als ik op die verschillende momenten kijk: van medelijden met Sijbrands tot medelijden met zijn 25 opponenten, van grenzenloze bewondering tot haat (vele tegenstanders worden  op een afgrijselijke manier gekraakt...... en daar zit je dan meer dan 24 uur voor!)  

 

Hier zie je een plaatje tegen Frans Bax. Een speler van mijn niveau, zeg maar.... iemand tegen wie ik wel al eens gespeeld heb in de nationale competitie. Zwart heeft al geen benijdenswaardige positie: een groot aantal "hangers" en lelijke gezwellen in het achterland, terwijl wit beschikt over sterke formaties die ieder moment de zwarte ruïne definitief kunnen opblazen. Bax speelde hier (5-10) en zal waarschijnlijk nog hoop hebben gehad op een redelijke afloop. Dat komt omdat het denkraam (gepikt van Ollie B.Bommel) van ons soort dammers niet veel verder reikt dan de simpele redenering : op 33-29 (24x33) 38x18 speel ik niet (8-12) omdat wit dan door 43-39 (12x23) 30-24 doorbreekt met schijfwinst, maar ik heb na 38x18 (21-27!) achter de hand, waardoor het gelijk blijft en ik nog moet zien hoe wit mijn indringer op 33 gaat winnen. Een andere simpele redenering die ons soort prutsers op de been houdt is dat 30-25 in de diagramstand dan ook nog overleving biedt door (24-29of 30). Ik denk trouwens dat ik de nu komende combinatie nog wel gezien zou hebben, als ik zwart had gehad en daarom misschien hier al had opgegeven...... na 37-31 (26x37) 32x41 (23x32) 38x27 (21x32) 33-29, 22-18 en 42-38 volgt als eindslag 48x6, een zetje dat zo lijkt weggelopen uit een vaardigheidstestje. Bax spartelde nog een paar zetjes met het terugoffer (7-11) etc., maar kon natuurlijk met een gerust hart de pijp aan Maarten geven. Het meest afgrijselijke is, dat ik me afvroeg hoe Bax in Godsnaam aan die lelijke stand gekomen was, maar als je het partijtje naspeelt, dan kun je nog niet eens echt de vinger leggen op enig moment of je zou de 22e zet van zwart (6-11?) als oorzaak van het verlies moeten zien.

Of wat denk je van deze stelling aan bord 2? Harry Doomernik, ook zo'n good old bekend gezicht voor mij. Een bord vol schijven (10 tegen 10) en je kunt naar huis...... Zie verder Sijbrands eigen commentaar in de Volkskrant van zaterdag 20 oktober of de pagina met krantenartikelen op het FMJD-forum (pag. 72) http://laatste.info/bb/viewforum.php?f=65. Hoewel gewone stervelingen ook nog wel zien dat (14- of 15-20) tot een verliezende stand leidt na 37-31! (26x30) 35x11 (16x7) 28x19 etc. en je je ook nog kunt voorstellen dat (9-13) niet goed is omdat er niets te "plakken " valt na 33-29, is het alweer een graadje moeilijker om te begrijpen dat (7-11) 33-29 (8-13) 29x18 (11-17) 22x11 (13x31 of 33 ook simpel gaat verliezen..........

Angsthaas of bijzonder mens?

Als je al die indrukwekkende techniek, die parate kennis en die enorme gedrevenheid ziet, dan kun je je niet voorstellen dat deze man niet nog steeds de ambitie heeft om zich te willen meten met de allersterksten. Wij boogschutters zijn bijzondere mensen zullen we maar zeggen.... Sijbrands is 8 jaar ouder dan ik, maar ik wil me hier in Limburg toch nog wel meten met de jongere generatie in de a.s. strijd om het kampioenschap van Limburg. Die strijd begint als ik nog net 49 ben...., maar misschien word ik op mijn 50e wel de kampioen van 2008!!

Freak?