Dammen:

Het  toernooi in Brunssum is gestart met een record aantal deelnemers. Gisteren kwam er nog een hele buslading jonge Russische dames aanzetten, die allemaal uiterst vriendelijk lachend vol aan de bak gingen. Voornamelijk tegen elkaar, maar ik ben benieuwd of de erkende cracks het gaan bolwerken tegen deze meisjes ...  Mijn eigen start was niet bepaald indrukwekkend te noemen; op de eerste dag speelde ik niet onverdienstelijk tegen de sterke Jesse Bos (ruim 100 ratingpunten meer dan ik) maar verzuimde de kroon op mijn messcherpe acties te zetten en tuinde in een standaardcombinatie die ik zelf regelmatig voorgeschoteld heb aan jeugddammers tijdens trainingen. De tweede dag was zo mogelijk nog rampzaliger. Feroz Amirkhan was 2 jaar geleden ook al mijn tegenstander geweest. Toen won ik op slinkse wijze een schijfje, maar verzuimde om de partij winnend af te ronden. Dat wilde ik dit keer anders doen! Het openingssysteem van mijn jeugdige tegenstander maakte niet veel indruk op me: de laveerbewegingen die voortvloeien uit het halfklassiek in de opening 31-27 17-21 33-28 19-23 etc. ken ik goed genoeg. Het werd pas echt spannend toen Feroz zijn lange vleugel dichtmetselde met 36-31!?! en er zowaar een heus "naamloos skelet" op het bord prijkte. Er werden zeeën van bedenktijd geďnvesteerd door mijn tegenstander en uiteindelijk had hij nog 2 minuten over voor zo'n 20 zetten. Het skelet was inmiddels niet meer dood en ik keek aan tegen een versnipperde stelling met een lelijke voorpost op veld 29; voeg daarbij de tijdnood van mijn tegenstander en mijn drang om te winnen, dan is dat misschien wel de verklaring waarom ik een noodlottige fout maakte en Feroz de partij bekwaam uitvluggerde. Arbiter Küppers greep op tijd in bij het vallen van de vlag maar de gezamenlijke reconstructie leerde ons dat de 50 zetten exact gehaald waren. Om Ton Sijbrands te citeren : " voor zoveel leed geen tranen meer, ik gaf op als een man"...

update : 18 augustus 2009

Brunssumtoernooi 2009 :

In onderstaande stelling uit de eerste ronde van het afgelopen vrijdag gestarte Brunssumtoernooi ging de held van deze website fraai de boot in na het foutieve 37-32??? Mijn tegenstander Jesse Bos (ook nog eens een ex-onderwijsmens en daarbij nog eens een fijne voornaam, want zo heet mijn jongste zoon ook) draalde niet langer en nam de reeds lang geplande (standaard) combinatie (17-21) 26x8 ad lib. (3x12) 28x8 (18-22!!) - ik had alleen maar zitten kijken naar 18-23 - 32x21 (22-28) 33x22 (24-29) 34x23 (19x48) en met deze slinger en het toetje 8x19 (14x23) gaf wit de spreekwoordelijke pijp snel aan de even spreekwoordelijke Maarten....

Uiteraard kon ik mezelf wel helemaal lens schoppen na afloop, want ik sta nog steeds bekend als iemand voor wie weinig combinaties geheimen hebben en daarnaast heb ik in het verleden zoveel gestudeerd in dit soort systemen dat deze coup toch gewoon tot mijn standaard repertoire dient te behoren. Last but not least is mijn tegenstander van een dergelijk kaliber dat hij echt niet onnodig willens en wetens schijf 27 zou inleveren...... dus wat heeft me in Godsnaam bezield?

De eerste analyses na afloop maakten de pijn nog ondraaglijker voor me omdat wit een goede zet heeft in 34-30! , waarop zwart zich moeilijk kan inlaten op de logische spelgang (18-23?) 37-32 (24-29) - zelfs deze combinaties had ik van te voren nog zien aankomen -  32x21 (23x32) 38x20 (29x47) - want naar 49 kan zwart niet slaan wegens damafname - 44-40!  - een zet die helemaal aan de aandacht van Jesse was ontsnapt - (15x24) en zwart altijd zijn dam kwijtraken en komt een schijfje achter. Veel alternatieven heeft zwart in de diagramstelling niet, omdat het witte plan eenvoudig is, bijvoorbeeld (7-11) 37-32 (11-16) 32x21 (16x27) 33-29 (24x33) 38x29 (22x24) 31x11 en hoewel zwart de doorbraak nog even kan verijdelen door (12-17) 11x22 (18x27) gaat zijn voorpost op 27 er dan toch aan en heeft wit wel de reeds eerder beoogde doorbraak op de korte zwarte vleugel .......... Ik besloot om van het bier af te blijven en met de stille trom richting Heerlen te vertrekken...... Zittend op het terras en wachtend op regen, onweer en verkoeling heb ik mij afgevraagd waarom ik niet ben gaan tennissen vroeger .....

Bovenstaande foto laat enkele Limburgse spelers zien : v.l.n.r. Valčre Hermans, Harry Velraeds en Brion Koullen. Analyserend na een gespeelde ronde in het Brunssumtoernooi 2 jaar geleden.

Feroz Amirkhan - Velraeds :

Allereerst een enorme pluim voor mijn jeugdige tegenstander die qua rating in mijn buurt vertoeft, maar die gisteren toch met kop en schouders boven mijn niveau uittorende op de cruciale momenten. (zie de opmerkingen in de linker kolom). Allereerst is natuurlijk de vraag wie wie opsluit bij zo'n lange vleugelopsluiting die - ik meen Ton Sijbrands -  het naamloos skelet is gaan noemen. Een vluchtige blik op de diagramstelling leert dat wit 8 schijven aan zijn linker kant heeft staan, terwijl zwart er 9 heeft. Het is dan ook typerend bij analyses met 3 oudkampioenen van Limburg (Erwin Heunen, Paul Nitsch en Hans Ladage) dat vooral Erwin Heunen meteen opmerkte dat hij de schijf op veld 8 liever op veld 9 had gehad.... (niet voor niks kampioen geweest, denk ik dan). Een ander stellingskenmerk waar ik me enorm op verkeken had was het feit dat er nooit zetjes voor zwart inkomen naar veld 47 of 49. Een enkel voorbeeldje ter illustratie : (6-11) - om 22-28 mogelijk te maken - 45-40 (22-28) 32x12 (21x32) 37x28 (26x37) 12x21!! - een mogelijkheid die zelfs grootmeester Kalmakov te laat zag - en de bedrieger komt bedrogen uit. Later meer technische details over deze stelling met daarbij ook het tragische einde voor mij.... zelfhaat maakt misschien een gedisciplineerder mens van mij; ik heb deze vorm van zelfkastijding ten slotte helemaal zelf verdiend.

Een vervolg op mijn verrichtingen vind je op dampagina02 van deze website. Klik daarvoor op deze link!