Dammen:

De kampioen van Limburg 2011 is na 7 ronden nog niet bekend want zowel Brion Koullen als Wiel Maertzdorf en mijn bescheiden persoontje hebben een totaalscore van 11 punten uit die 7 wedstrijden verzameld. In januari 2012 gaan wij uitmaken wie zich de definitieve kampioen mag noemen maar ik ben al blij met deze ex-aequo notering!  

Mogelijkerwijs was e.e.a. heel anders gelopen als ik in het clublokaal van Maastricht op een doordeweekse avond niet de volgende kans had laten lopen:

 

 

Hoewel ik doorgaans bekend sta als de man van de combinaties zag ik deze niet : na het gespeelde 26. ..9-14? had wit hier middels 26-21 (27x16of?) en 35-30 (25x32) 38x9 naar een kansrijke positie kunnen afwikkelen.  In de partij ontstond het geforceerde verloop 26. 40-34 13-18 27. 45-40  en nu zou zwart een dure combinatie kunnen nemen, die wij beiden onderkenden maar beoordeelden als niet toereikend middels (18-23) 29x18 (12x32) 37x28 (24-30) 35x13 (27-32) 38x18 (14-19) 13x24 (20x49).  Na het gespeelde 27. .. 3-8 ging wit de mist in door niet eerst het noodzakelijke 28. 37-32! te spelen maar meteen de 3-om-3 met 35-30, 28-23 en 29-24 te spelen. Wit bleef met een kromme stand zitten (eigenlijk basale kennis...) en ging daar aan snel ten onder.

 

Dat was een bittere pil... temeer daar ik wist dat mijn ontmoeting met veelvuldig kampioen van Limburg Brion Koullen de volgende zou zijn. Mijn eigen kansen op een kampioenschap schatte ik in als vrijwel verspeeld maar ik zou mijn sportieve plicht t.a.v. Wiel wel moeten nakomen en bovendien .... wat had ik te verliezen en ik kon toch spelen voor wat ik waard ben?  Met die psychologische instelling kwam het tot onderstaand diagram : 

 

 

Brion dacht heel erg lang na in deze stand en speelde uiteindelijk het zeer complicerende 28. 39-34!?  Dat buitenkansje liet ik mezelf uiteraard niet ontgaan want ook ik ben maar een mens met vele zwakheden .... 28. ....22-27?! met de gedachte "kom maar op, dat wil ik nog wel eens zien".  Uiteraard volgde nu 29. 34-29 en zwart moest een geschikt tempo zoeken om daarna met 27-32 een hopelijk compacte centrumstelling te hebben.... Ik ging dus verder met 29. ... 7-12 30.29x20 en 27-32 31.38x27 21x23 terwijl "Flits" hier de voorkeur geeft aan 29. .. 4-10 30. 29x20 19-24 31.20x29 27-32 32. 38x27 21x34; een mogelijkheid die ik wel overwegen heb maar niet echt nader onderzocht heb vanwege het feit dat Brion veel tijd gebruikt had en ik eigenlijk op winst uit was. Ik schatte de overgebleven stand als gemakkelijk houdbaar voor wit in ... maar Brion is niet voor niets vele malen kampioen geweest en hij toont dan ook veel handigheid in het vervolg dat ook nog kansen aan wit zal blijken te bieden! Na de partijzetten 32. 44-39 1-6 33. 42-38 23-28!? 34. 33x22 18x27 ontstond het volgende diagram (zie volgende kolom)

 

Ik denk dat ik me wat te veel voorgesteld heb van deze stand want ondanks de fraaie formaties en het terreinvoordeel is het toch eerder zwart die gebonden spel ervaart. Uiteraard "dreigt" 27-31 en 17-21 maar behalve met het in de partij gespeelde 47-42 (wetend dat zwart die ruil niet nemen zal) kan wit ook het door Flits hoger gewaardeerde 37-31 spelen waarna zwart zijn voorpost middels 12-18 en 17x28 naar het centrum zal verleggen. Tot de 42e zet heeft "Flits" niet veel op te merken over de witte en zwarte voortzettingen 35. 47-42 12-18 36. 46-41 17-21 37.26x17 11x22 38. 37-31 6-11 39. 41-37 11-17 40. 39-33 18-23 41. 31-26 13-18 42.49-44? en deze stelling verdient weer een nieuw plaatje :

Het plan 23-28 levert na de plakker 20-14 volgens Flits een onduidelijke stelling op. Als beste alternatief geeft het programma 27-31x31 en de terugtocht 33-28 (23x41) 26x46 met licht voordeel voor zwart. In de partij lijkt het nog even spannend te worden maar de remise die er uit rolt is in principe volstrekt gelijkwaardig : 42. ... 8-12 43. 37-32 9-13 44. 32x21 16x27 45.20-15 19-24 46.43-39 23-29 47. 33-28 22x33 48.39x28 18-22 49. 25-20 22x33 50. 20-14 27-32 51. 38x27 33-39 52. 44x33 29x47 en hier werd tot remise besloten. 

Zonder geluk vaart niemand wel! Na deze spannende potten kreeg ik het eeuwige talent Randy Cardozo tegenover me die een beste partij speelde. Zonder risico's, wel doordacht en met kennis van zaken zette hij mijn omsingelende pogingen op steeds losser schroeven totdat hem in onderstaande diagramstelling het volgende malheur overkwam : 

Wit had zijn hoop gezet op de binding van schijf 20 maar heeft daarvoor zoveel centrum moeten prijsgeven dat zwart eigenlijk spelen kan wat hij wil (behalve 20-25 uiteraard). Na het gespeelde 35. ... 23-28?  was wit er als de kippen bij ! Ik speelde 36.38-32 en kreeg een hand.....  Wat een ramp voor Randy en een wijze les voor de toekomst ook .... eerst maar eens alle slaggeweld laten uitrazen voordat je opgeeft want na 36. ... 27x38 37.42x33 28x39 38. 49-43 39x48 39. 30-25 48x31 40. 25x1 kan zwart gewoon 31-27 spelen met zijn dam en heeft wit nog heel veel te bewijzen....!  Inplaats van de noodlottige partijzet zou wit trouwens eveneens zware papieren hebben gekregen na de zet 22-28! Jammer voor Randy en een gelukje voor mij. 

De laatste ronde moest zodoende de doorslag gaan geven. Wiel Maertzdorf had sluw gewonnen van clubgenoot Dieter van Gortel en Brion had Louis Peters tamelijk eenvoudig van het bord gezet. Met een punt voorsprong op Wiel en mij ging Brion vol vertrouwen aan zijn laatste klus van dit kampioenschap beginnen tegen Piet Kole. Het wonder van Treebeek geschiedde...  Piet Kole, die veel te laat binnenkwam, speelde remise tegen Brion. Wiel Maertzdorf moest diepgaan tegen een heroïsch vechtende Ernst Witjes en ikzelf had wederom niet van geluk te klagen tegen mijn clubgenoot Dieter van Gortel die op het scheiden van de (remise)markt alsnog het schip inging in onderstaande stelling......

Met zwart had ik hier zojuist 32. ... 19-23 en me al verzoend met een remise. Na het logische vervolg 33. 34-30! met of 24-29x29  of 13-danwel 14-19 zag ik geen grote beren meer op Dieter's weg. Toen Dieter echter op het idee kwam om in de diagramstelling 33. 34-29 (?) 23x34 34. 40x29 te spelen ging ik er nog eens goed voor zitten. De wederzijdse binding van schijven op 27 en 29 hoeft niet altijd slecht te zijn, ook hier niet, mits maar correct wordt voortgezet. Voor zwart echter is er niet zo veel aan de hand en dus koos ik de meest voor de hand liggende zet, te weten : 34. ... 14-19 35. 43-39 11-16 (?) Ook zo'n zet waar ik me veel te veel van heb voorgesteld... nuchter rekenwerk zou ons geleerd hebben dat

39-34 gewoon kan! Op (20-25) 29x30 (25x34) heeft wit "gewoon" tijd voor de counter 36-31 (15x24) 31-26! waarna zwart niet veel beter heeft dan (8-12) 26x8 (13x2) en de stelling is uitgewoed en volstrekt gelijkwaardig. Nu volgde het ongelooflijke 36. 45-40? waarna ik niet lang meer hoefde te rekenen : 19-23!  37.40-34 23-28 38.33x11 24x44 en wit zag het nutteloze van verdere strijd in. Overigens zou in plaats van 40-34 ook 39-34 verliezen, ditmaal door 24-30. Het wachten was toen voor mij op de verrichtingen van Brion en Wiel. Het verlossende nieuws kwam tien minuten voor mijn 54e verjaardag! Wat een kampioenschap was het dit jaar.  Voor verder nieuws zie  de tweede pagina waar ik ook de verrichtingen in de landelijke competitie zal toelichten en van commentaar voorzien.