In plaats van een stevig stukje toneel opvoeren en met S-5 naar huis gestuurd te worden, koos ik voor de moeilijkste weg (zo zit ik trouwens nog steeds in elkaar) : ik deed een beroep op de wet gewetensbezwaren militaire dienst. Anders gezegd : ik weigerde de militaire dienstplicht! Voor mijn vader was dat een absolute schok: als ex-militair die van 1947 tot 1949 in Indonesië zijn dienstplicht had moeten vervullen was dit ronduit fucking unbelievable. Hij zag mij al carričre maken als beroepsmilitair en met mijn vwo-diploma de KMA doen……. Majoor Velraeds of zo iets.

Ik verdween dus voor 18 maanden en 20 dagen als tewerkgesteld erkend gewetensbezwaarde en kwam via die weg terecht bij mijn eerste baan bij uitzendbureau Start. Na “Start” belandde ik na een aantal  jaren bij het COA (contactcentrum Onderwijs Arbeid) en pas in 1991 had ik zo strontgenoeg van het Limburgse circuit van regenten dat ik middels een prettige ontslagregeling de tijd nam om na te denken over mijn (werkende) toekomst.  Ik herinnerde me dat ik nog altijd een onderwijzersdiploma had en dacht “zo’n klasje kinderen is misschien wel goed voor me, ik trek de deur van de klas achter me dicht, niemand bemoeit zich met me en ik heb verder van niemand last”. Zo begon ik via vervangingen aan mijn onderwijzerscarričre. Dertien lange jaren basisonderwijs……,  ik kan u allen verzekeren dat ik in die jaren me weer herinnerde waarom ik op de pedac (nu pabo) al wist waarom ik niets met dat onderwijsvolk te  maken wilde hebben.  En het idee dat je de klasdeur achter je kont dicht trekt en dan verder van niemand last hebt, is ook volstrekt onwaar gebleken.

Inmiddels werk ik ook alweer zes jaar in het middelbaar beroepsonderwijs als leraar op het ROC (regionaal opleidings centrum) Arcuscollege. Mijn ervaringen daar hebben geen positiever beeld kunnen verwezenlijken over het onderwijsveld en de mensen die daar (met de nodige fantastische uitzonderingen overigens! ) in werken.  Onderwijs sucks! Bovendien is onderwijs een soort wonderolie van deze maatschappij : als er ergens stront aan de knikker is en men ontdekt bijvoorbeeld via een onderzoek dat er een gebrek aan waarden en normen is, dan wordt dat probleem aangekaart in het onderwijs. Liefst in het basisonderwijs natuurlijk, want je moet natuurlijk jong beginnen met vernieuwingen/verbeteringen, niet waar ? Of het nu gaat om projecten over  roken en drugs, vuurwerk, ongezonde voeding, tandverzorging, discriminatie en rascisme, zinloos geweld, zorg voor het milieu, zorg voor je hart en beweging, aandacht voor  SOA’s en condoomgebruik, reduceren van uitstoot van schadelijke stoffen voor het milieu of wat dan ook………….. alle goedbedoelde folders en lesbrieven komen terecht op het bureau van de meester van groep 7 en 8 en de directeur vindt dat voor al deze onderwerpen tijd gemaakt moet worden (omdat hij van zijn bestuur te horen heeft gekregen dat dat moet).

Behalve al die goedbedoelde onzin (want van al die projecten tegen het roken kom ik nu “mijn” kinderen van de basisschool tegen met een peuk op de bek) zijn er dan nog de onderwijsvernieuwingen die door ieders strot geramd worden omdat politici vinden/denken dat het onderwijs het niet goed doet.  Zo’n onderwijsvernieuwing is een heel circus trouwens, dat op hoog niveau gestalte krijgt. Je realiseert je niet hoeveel portemonnees goed gevuld worden met de invoering van onderwijsvernieuwing en je snapt natuurlijk wel dat dat niet de portemonnees zijn van de mensen op de werkvloer, de mensen die zo’n vernieuwing tegen heug en meug in MOETEN doorvoeren.  In de praktijk merk je er meestal van dat je lesroosters gecomprimeerd worden, zodat je niet eens meer pauze hebt en letterlijk nog geen tijd meer hebt om te schijten. Ergens  wordt dan “tijd” gemaakt (tijd die je eigenlijk nodig hebt voor correctiewerk en voorbereiding, maar dat hoeft van de directeur niet meer omdat je de leerlingen zelf moet laten nakijken en voorbereiden hoeft ook niet meer, want de handleidingen van de moderne methodes zijn volgens de directeur geweldig) zodat je kunt bijscholen/ nascholen. Dat regelt de directeur allemaal in de tijd dat jij het brood op de plank van de school verdient door gewoon met leerlingen bezig te zijn. Vervolgens worden er dan wat vreemde snoeshanen van een onderwijsbegeleidingsdienst ingehuurd die jou gaan vertellen hoe je het moet gaan doen in de toekomst. Boodschap : je doet het nu niet goed (genoeg) en jij moet een nieuw kunstje gaan leren.  Zo’n snoeshaan van de onderwijsbegeleidingsdienst is trouwens in een behoorlijk aantal gevallen  een academisch geschoold jongeheertje of jongedame die van zijn lang- zal – ze – leven nog never nooit voor een klas kinderen gestaan heeft.  Het betreft meestal het type dat je met genoegen 15 minuten alleen  zou willen laten met  jouw klasje, zodat ze, geheid, “gelyncht” zouden worden.  Ooit heb ik eens zo’n eigenzinnige stagiair van de pabo gehad, die als 3^e jaars meende het vak al

onder de knie te hebben. De jongedame in kwestie maakte er zo’n ongelooflijke puinhoop van, dat ik na afloop van haar lesje (dat mede geobserveerd werd door een docent van de pabo) opmerkte dat ze blij kon zijn dat de kinderen niet meer met kroontjespennen schrijven, anders zou ze beslist als een soort circusact in het bord vastgespijkerd hebben gezeten, omdat de kinderen hun kroontjespennen als dartpijlen op haar zouden hebben gericht.  De betreffende pabodocent (ex-studiegenoot pedagogiek van mij ) vond het allemaal wel meevallen, waarop ik hem vriendelijk heb duidelijk gemaakt dat ik onder deze omstandigheden geen behoefte meer had aan stagiairs van de pabo.

Om een toch al te lang verhaal iets korter te maken……………. U begrijpt hoe blij ik was met de uitkomsten van het parlementaire onderzoek van de commissie Dijsselbloem. Eindelijk!  Desalniettemin ben ik bang dat er op de korte termijn niet zo heel veel zal veranderen. Zoals ik al zei: er worden heel wat beurzen goed gevuld met onderwijsvernieuwing. En dat terwijl in mijn ogen het vak van leraar zo duidelijk laat zien wat kinderen nodig hebben (en het ging toch om die kinderen?): een inspirerende, bevlogen vakmens, iemand die kan acteren met lijf, stem, mimiek. Iemand die zijn/haar passie kan overbrengen, iemand die vooral KENNIS van zaken heeft en daarnaast een aantal sociaal emotionele vaardigheden beheerst waardoor hij/zij een goed contact met zijn doelgroep heeft.  Die leraar echter behoort tot een uitstervend ras…….