Onze vriend en helper?

Ik heb me nu zo lang ingehouden…., maar ik kan er niet meer omheen: ik moet gewoon iets van me afschrijven over onze vrienden en helpers: de politie. Hoe zeer het me ook spijt, want ik zou echt graag iets positievers willen schrijven, ik kan niet anders dan zeggen dat ik in de vijftig jaar dat ik nu leef slechts één positieve ervaring heb gehad met onze rechtshandhavers.  Die ene positieve ervaring stamt van 30 jaar geleden toen ik als student in Amsterdam ’s ochtends om vier uur met een stuk in mijn hakken van een studentenfeest terugreed op mijn fiets naar mijn kamer.  De agent in kwestie kwam naast me rijden, opende het raampje van zijn auto, en vroeg aan me waar ik naar toe reed. “Naar huis meneer”. “U hebt wel te veel gedronken jongeman”. “Dat klopt meneer”. “Waar woont u?””Op de van Tuyl tot Serooskerkenweg”. “Dat is niet zo ver meer”, zei hij. “Nee, ik ben er bijna”. “Nou ja, er is toch geen verkeer meer op weg, behalve ik dan”, zei hij. “Fiets maar rustig naar huis, maar doe dat niet nog eens…. , want mijn collega’s zijn misschien niet zo aardig als ik nu”.

Dat was tof! De enige echte toffe wout die ik ooit getroffen heb. Ik wil niet al die vervelende en denigrerende ervaringen met onze “bromsnorren” voor het voetlicht halen, maar geloof me, ik zou er een lijvig boekwerk over kunnen schrijven. Wat ik wel nog kwijt wil, is dat ik ooit,  ongeveer 20 jaar geleden het plan opvatte om bij de politie te solliciteren. Na een uitgebreide voorlichting op het politiebureau te Heerlen vond er een persoonlijk gesprek plaats, waar ik mijn motivatie kon verwoorden. De desbetreffende functionaris maakte me in niet mis te verstane taal duidelijk dat ik niet paste binnen het toen vigerende personeelsbeleid van de politie : “Op de eerste plaats hadden we graag dat u een allochtone vrouw zou zijn, of op de tweede plaats een allochtone man, maar een autochtone vrouw zou ook niet onwelkom zijn. U behoort tot onze vierde doelgroep : de autochtone mannen. Maar ook daar heeft u weer wat nadelen: u bent al wat ouder (ik was toen geloof ik net 30), en u bent te hoog opgeleid.”  Exit dus! (zie kolom midden voor vervolg)

 (vervolg van kolom links.....)

 

Nu geloof ik achteraf dat opleidingsniveau en misschien wel intelligentieniveau inderdaad een belangrijk criterium is om bij de politie te mogen werken. Wanneer ik zie op welk niveau de dames en heren in het blauw functioneren, dan kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat  zij in ieder geval niet gehinderd worden door een overschot aan intellectuele capaciteiten. De druppel die de emmer deed overlopen voor mij en dus mijn besluit om iets te schrijven heeft gerechtvaardigd, was de manier waarop de politie te werk is gegaan in mijn straat, voor mijn neus, in de nacht van 1^e kerstdag.  Om ongeveer 0.40 uur, toen ik besloot het bed te gaan opzoeken, hoorde ik allerlei geluiden in de straat. Ik ging de gang op, opende het luikje in de voordeur en hoorde geluiden die mij het idee gaven dat er een taxi met zijn mobilofoon keihard aan, voor mijn voordeur op de stoep stond.  Geen taxi dus, maar wel dat geluid. Ik opende de deur en zag tot mijn stomme verbazing een vijftal agenten midden op de straat voor het huis van mijn buurman staan. Ze schenen met grote lantaarns naar binnen en belden diverse keren aan bij de voordeur van mijn buurman.Vele overburen stonden eveneens bij hun voordeur, ongerust en waarschijnlijk nieuwsgierig. Geen van de agenten sloeg acht op ons, niemand zei iets……. Ondertussen had ik gezien dat er zo’n drie (!) politieauto’s  met geopende portieren in onze straat stonden en dat er zo’n acht (die zie je nooit samen als er ruzie in een kroeg is of bij controles op pretdrugs in de Peppermill) agenten in onze straat actief waren.  Mijn buurman is een vriendelijke oudere heer, die vaker van huis is, dus dacht ik dat er misschien inbrekers waren gesignaleerd en dat andere buren de politie mogelijk hadden gealarmeerd. Ik was blij dat onze geüniformeerde vrienden mij een gevoel van veiligheid gaven : “prima dat iedereen zo alert reageert op deze nacht van kerstmis”, dacht ik nog. Ik hoorde gebonk op de deur van mijn buurman, ik hoorde geschreeuw : “open de deur, politie!”, “open de deur of we rammen hem open” en nog wat van die krachttaal. Het gebonk op de deur nam in sterkte toe evenals het geschreeuw van de politiefunctionarissen. Ik dacht dat de inbrekers nog binnen waren en nu dus betrapt waren, maar ik raakte toch verontrust toen ik plotseling wel de stem van mijn buurman meende te herkennen die de naam van zijn vriendin riep. Uiteindelijk werd het stil en wist ik in slaap te vallen, maar de nacht van eerste kerstdag was een behoorlijke heftige geweest, met ……laat ik het zo neutraal mogelijk proberen te zeggen : nogal verontrustend en behoorlijk intimiderend politiegedrag. Op de ochtend van de tweede kerstdag ging onze deurbel om 9.45 uur; we waren net op en moesten nog aan ons ontbijt beginnen. De buurman! Hij kwam zijn verontschuldigingen aanbieden voor alle herrie van de afgelopen nacht. Uiteraard kwam daar natuurlijk zijn versie van het verhaal bij……… , hij was uiteindelijk aangehouden, mee naar het bureau genomen en vastgezet tot 6.00 uur die ochtend. Er was sprake van roekeloos rijden van zijn kant toen hij op de avond van eerste kerstdag naar huis reed, er was eveneens sprake van te veel alcohol. De ware toedracht van het verhaal is mij niet bekend en zal mij eigenlijk ook volkomen worst wezen, maar toen ik vanochtend in de krant ook nog eens een kort verslagje las met betrekking tot de gebeurtenissen van die nacht……. , toen sloegen toch mijn stoppen door!  Nu moet ik er nog bij vertellen dat ik de dag na de gebeurtenissen de politie gebeld heb om verhaal te halen. De betreffende telefoniste kon uiteraard niets voor me doen, maar zou mijn verhaal doorgeven. Ik werd sneller teruggebeld dan ik verwacht had, maar de meneer die me te woord stond, hulde zich in mysteries (“over de zaak zelf kan ik vanwege privacyredenen niets vertellen”). Wel was hij het met me eens dat de agenten de buurtbewoners en dus mij ook, even te woord hadden kunnen staan om ons gerust te stellen en hij zou dit als feedback doorgeven aan zijn collega’s.

Privacy overwegingen!! Nou breekt mijn klomp toch!! De hele buurt is getuige van dit voorval, mijn 77-jarige buurman schaamt zich helemaal kapot en staat nota bene in de krant. De politie mag geen uitspraken doen over de zaak zelf, maar klaarblijkelijk wel richting pers.  Alsof mensen niet 1 + 1 kunnen optellen!  Deze alleszins aimabele man, 77 jaar oud, wordt van zijn bed gelicht omdat hij roekeloos gereden zou hebben en klaarblijkelijk wat te diep in het glas gekeken heeft. Ben ik misschien achterlijk of is het niet zo, dat de politie helemaal niet binnen je eigen vier muren mag komen indien je ze geen toegang verleent? Dat staat toch gelijk aan huisvredebreuk? En moeten die jongens dan niet eerst naar de officier van justitie om een gerechtelijk dwangbevel te verkrijgen? Als ik met een stuk in mijn kraag mijn voordeur haal, zonder dat Bromsnor me heeft staande gehouden, dan is het een knappe jongen als hij me de tent uitkrijgt…….., maar bij een oudere, weerloze man kan dat klaarblijkelijk wel.  Wat er ook waar moge zijn van dit voorval, niets rechtvaardigt het luidruchtige optreden van de politie in die bewuste nacht. Ik overweeg serieus om een klacht te deponeren wegens geluidsoverlast, want de dames en heren maakten meer geluid dan een gezellige kroeg die wat langer doorgaat met muziek maken en dan overigens wel hun deur moeten sluiten omdat de een of andere gefrustreerde buurtbewoner hier last van heeft.

Het zal wel weer overwaaien, zoals altijd met gedrag van onze overheidsambtenaren. Gelukkig worden de dagen weer wat langer, dan zie ik ze tenminste ’s ochtends niet meer bij alle middelbare scholen staan om kinderen te bekeuren die geen licht op hun fiets hebben.

Haiko

Foto's en/of links