Mijn 50^e kerstmis!

Ieder jaar weer rond deze tijd, als mijn verjaardag achter de rug is, breekt het moment aan om te gaan nadenken over de kerstmis. De dagen zijn veel te kort, het is donker, guur, nat, koud, klam, het regent aan een stuk door en ik verlang hevig naar lente, zon, nieuwe groene blaadjes en bloemetjes.  Iedereen heeft het vreselijk druk: na de stress rondom surprises en pakjesavond breekt er weer een nieuwe hausse aan met de voorbereidingen voor de kerstmis. Gelukkig hoeven we geen boom meer te kopen;  vorig jaar heb ik mijn zin kunnen doordrijven en iedereen hier thuis ervan kunnen overtuigen dat de kunstbomen van tegenwoordig zo goed gemaakt zijn dat ze bijna echt lijken….   Daar had ik een aantal goede redenen voor: op de eerste plaats vind ik het bijna misdadig dat die prachtige sparrenbomen allemaal gekweekt en vervolgens massaal gekapt worden omdat mensen zo’n ding in huis willen hebben. Ik reageer op bomenkap bijna zoals een vegetariër op vlees…….. “bomen zijn mijn vrienden” (dat zei ik al tegen de kindertjes waar ik op de basisschool les aan gaf, wanneer ik ontdekte dat ze te veel papier verknoeiden) en je vrienden draai je niet de nek om voor het kortstondige genoegen dat de kerstperiode oplevert door zo’n naaldenverliezend geval in je huiskamer te hebben staan. Reden twee mag dus duidelijk zijn : geen naalden meer zuigen! De derde reden is van financiële aard : een beetje redelijke kerstboom kost al gauw zo’n slordige € 35,- en dan moet je er nog vroeg bij zijn ook om een redelijk ogend exemplaar te kunnen bemachtigen. Met een jaartje of vier heeft het kunstgeval zichzelf al terugverdiend.  Wanneer je dus een goed uitziende kunstboom koopt investeer je weliswaar een aardige duit, maar je doet het milieu een enorm genoegen, je hoeft geen naalden meer te zuigen,  je hoeft niet de kou in om zo’n onding in je auto te proppen, je huis in te slepen en pasklaar te maken voor het een of ander tafeltje. Slechts een korte afdaling naar de catacomben van ons huis is voldoende om het kunstgeval, dat netjes verpakt zit in een grote doos, naar boven te slepen en af te leveren aan de kerstsfeerminnende gezinsleden, die met een onvervalste ijver aan de slag willen met ballen, slingers en wat dies meer zij.

 (vervolg van kolom links.....)

Een ander groot voordeel  in mijn huidige samengestelde gezin is, dat niet iedereen zo gepekt en gepekeld is met het kerstvirus. Sinterklaas heeft bij mijn partner en haar kinderen heel lang de boventoon gevoerd en pas sinds vorig jaar heeft de jongste bekend dat hij niet meer gelooft in de goedheiligman. We besloten toen dat we de traditie van pakjesavond dan maar moesten uitbreiden (want van ons ouders verwachten de kinderen toch wel wat materiële genoegdoening in de decembermaand) met een surprise. Een idee dat in mijn vroeger gezin meestal met kerst uitgevoerd werd met als consequentie dat je op de laatste koopavonden als een gek de laatste koopavonden bezocht om winkel in  - winkel uit rennend, je slag te slaan. Dat hoeft dus niet meer………pffff, wat overblijft zijn onderhandelingen over wanneer de kinderen bij exen zijn, hoe de kerstvakantie ingevuld gaat worden, wat we zullen eten en waar eventueel, wie behalve oma nog op bezoek gaat komen en dat soort belangrijke dingen. Voor mij persoonlijk komt bij het naderende kerstfeest dan nog altijd wat extra drukte vanwege mijn muzikale verplichtingen; andere mensen gaan gewoon één keer per jaar in die kerk zitten op de voorste bank en leunen genietend achterover, terwijl ik me daar of als zanger of als dirigent sta uit te sloven.  “Gelukkig kerstfeest”, zeggen ze dan tegen elkaar na de nachtmis en gaan gezellig naar huis om een kippenpasteitje te eten en een lekkere bourgogne te ontkurken. Ik stap dan in mijn krakkemikkige oude auto in mijn apenpakkie en vertrek met gezwinde spoed naar de flat van mijn schoonmoeder, alwaar ook voor mij nog een pasteitje, een stukje vla en een glaasje wijn klaarstaat.  De kinderen zijn er dit jaar niet bij, vanwege het “eerlijk delen” mogen de exen genieten van ons gezamenlijke kroost. Toch zal ik ze missen, ondanks alle familiale warmte die ik steeds ontvangen mag, want kerstmis betekent voor mij vooral de gezamenlijkheid met onze kinderen.

Kerstmis in mijn kindertijd betekende dat ik bij mijn ouders was. Na de nachtmis had ook mijn moeder een lekker pasteitje en een goed glaasje wijn. Er waren cadeautjes en gedichtjes en er werd wat langer gepraat en gelachen dan op een normale avond in het weekend. Soms keken we nog een heerlijke sentimentele Amerikaanse zwart-wit film op tv, waarbij mijn moeder en ik altijd steevast zaten te snotteren. Mijn vader keek dit tafereel altijd met gemengde gevoelens aan …….. eigenlijk heb ik hem nooit gevraagd wat hij van ons geslobber vond, maar hij maakte gelukkig nooit een denigrerende opmerking.

Op eerste kerstdag werd dan lekker lang uitgeslapen, er volgde een uitgebreid ontbijt met een mooi  versierde tafel en vervolgens gingen de ouders samen met mijn opa (die bij ons woonde) en tante Mia (die altijd op bezoek kwam op zon- en feestdagen) aan de borrel. Een aperitief voor de copieuze middagmaaltijd bestaande uit een geweldige soep die al een dag getrokken had, en het niet te vermijden kerstkonijn, al dan niet in het zuur, of volgestopt met peperkoek en gedrenkt in donker bier. Uiteraard werd het konijn vergezeld van meerdere soorten groente en hadden we een speciaal dessert in de vorm van een heerlijke ijstaart. Dat aperitief liep wel eens een beetje uit de hand, omdat mijn moeder vrijwel nooit alcohol dronk. Als mijn vader en tante Mia haar dan konden bewegen tot een derde portje, dan kon mijn anders zo keurige moeder wel eens wat losser worden en ik moet zeggen dat ik dat wel leuk vond!  Na het eten volgde de afwas, toen nog zonder vaatwasmachine, waarbij mijn inzet volledig vereist was. Nadat alles aan kant was, gingen de volwassenen een uurtje onder zeil en vermaakte ik mezelf op mijn kamer met het nieuwe boek dat ik gekregen had, of met het nieuwe schetsboek en de nieuwe viltstiften. Toen ik wat ouder was, zo’n jaar of 13 ….. ging ik altijd een flinke wandeling met de hond maken, terwijl de volwassenen sliepen. Het reveille rond een uur of drie betekende koffie, vla of taart en tijd voor ……… Sissi!!  Kerstmis betekende Sissi  en dat was het sein voor een nieuwe slobbersessie….. ha ha ha, ik moet er nu wel vreselijk om lachen. Mijn arme vader en vooral mijn broodnuchtere opa Mulder (zo maken ze ze niet meer in Drenthe geloof ik) hadden dan volgens mij het enige moment per jaar dat ze zich verbonden voelden.

Kerstmis 2007, mijn 50^e kerstmis!  Kerstmis, een feest waar ik altijd allerlei gevoelens bij heb, ook dit jaar weer. Eén waargebeurd verhaal wil ik graag aan het papier toevertrouwen, omdat ik graag wil dat het verhaal “bewaard” blijft. Het is een verhaal dat mezelf overkomen is, precies 4 jaar geleden.

Ik was net gescheiden en woonde sinds 1 december in mijn eigen huisje.  De scheiding had behalve veel emotionele schade ook een hoop financiële ellende opgeleverd. Eigenlijk was ik zo goed als failliet in de week voor kerstmis. Mijn huis was een puinhoop, ik had zelfs geen bed en sliep op een matrasje. Ook voor mijn kinderen had ik geen bed, maar zij kwamen wel regelmatig bij me slapen. Ik ging op pad op zo’n regenachtige, gure, koude, naargeestige koopavond  in het centrum van Brunssum, want ik moest toch iets van kerstsfeer in huis hebben, al was het maar voor mijn kinderen? Met een paar laatste armzalige euro’s op zak, die ik had afgehaald van een of andere creditcard waar nu ook niets meer van af te halen zou zijn, kocht ik wat cadeaus voor mijn kinderen. Ik liep helemaal desolaat door de regen en realiseerde me dat ik ook nog wat kerstspulletjes zoals lampjes en ballen en een klein boompje hebben moest.  Mijn zoektocht bracht me bij “Blokker” en  nadat ik mijn centen geteld had, begon ik wat spullen uit te kiezen. Het was niet veel, maar het was wel iets en dus toog ik naar de kassa. En wie trof ik daar achter die kassa aan ? Een oud vriendje uit mijn basisschooltijd, een jongetje waar ik vroeger vaker bij thuis gekomen was, iemand die mij al kent vanaf mijn zevende of achtste jaar. We kletsten even wat bij, ik vertelde enigszins bedremmeld iets over mijn situatie en wilde afrekenen.  Op dat moment stopte mijn oude vriendje allerlei andere artikelen in mijn plastic zak (het dubbele aantal ballen bijvoorbeeld en nog wat snuisterijtjes erbij) met de mededeling “prettig kerstfeest Harry”.

Ik liep met twee grote plastic tassen naar buiten de regen in en stond stil op de parkeerplaats achter de winkel. Binnen in het winkelcentrum speelde een aantal vrijwilligers ijverig  “Stille Nacht “. Ik weet niet hoelang ik daar stilgestaan heb in die regen…….., maar ik was blij met de regen die de stortvloed van tranen van mijn gezicht spoelde. Kerstmis 2003 is toen daarbuiten in de Brunssumse regen voor mij begonnen!

Haiko

Foto's en/of links